Kdz. Ereğli Emniyet Müdürlüğü görevine atanan Cihan Dalkılıç, daha ilk ayını doldurmadan yaptığı ziyaretler ve sergilediği tutumla dikkat çekmeye başladı.
İzmirlioğlu Huzurevi'nde kalan büyüklerimizi ziyaret etmiş. Fotoğrafını gördüğümde gerçekten çok hoşuma gitti.
Çünkü o fotoğrafta sadece bir emniyet müdürünün huzurevi ziyareti yoktu. Devletin vatandaşına uzanan eli, büyüğüne gösterdiği saygı, insanına verdiği değer vardı.
Müdür Dalkılıç, daha ilk günden toplumsal ilişkilerde, kurumlar arası iletişimde ve basınla ilişkilerinde sergilediği yaklaşım ile kentte devletin gülen yüzünü hissettiriyor.
Umarım bu yaklaşım görev süresi boyunca devam eder.
30 yılı aşan meslek hayatımda, 1994 yılından itibaren Kdz. Ereğli'de görev yapan emniyet müdürlerinin dönemlerini, tutumlarını ve uygulamalarını dün gibi hatırlıyorum.
Yusuf Albayrak, Cengiz Yorulmaz, Ali Çetkin, Ünal Şahin, Mehmet Yıldırım, Esat Bitnel, Hakan Yılmaz, Erkan Tektaş, Niyazi Koçak, Timur Özgen, Fahri Küçük, Ferdi Kuyu, Hakan Çelik ve Hasan Ünlü…
Her birinin döneminde yaşananları, kentin hafızasına kazınan olayları ve uygulamaları yakından takip ettim.
Görevlerini yapma biçimleri konusunda hiç kimseye haksızlık etmek istemem. Ancak gazetecilik mesleğim nedeniyle üç emniyet müdürüyle mahkemelik olduğum da bir gerçek.
Rahmetli Cengiz Yorulmaz ile o dönem Kdz. Ereğli'de Batı Çalışma Grubu'nun İmam Hatip Lisesi'nde uyguladığı başörtüsü zulmü nedeniyle karşı karşıya geldik.
Niyazi Koçak ile dönemin Dernekler Masası Şefi, basın dostu Mesut Seydel'e yönelik tavırlar nedeniyle sorun yaşadık.
Hasan Ünlü ile de dönemin Kaymakamı Mehmet Yapıcı hakkında kaleme aldığım, okul önlerinde dolaştığı iddia edilen sapıkla ilgili yazı nedeniyle mahkemelik olduk. Davayı açan Kaymakam Yapıcı'ydı ancak ben bu sürecin arkasında Hasan Ünlü'nün de olduğunu düşünüyorum.
Bunlar benim gazetecilik dönemimde yaşadığım ve hafızamda yer eden olaylar.
Peki, bana göre Kdz. Ereğli'de iz bırakan emniyet müdürleri kimlerdi?
Rahmetli Ünal Şahin, Mehmet Yıldırım, Erkan Tektaş ve Hakan Yılmaz'ı ilk sıralarda sayarım.
Peki, teşkilatı toplumdan uzaklaştıran, vatandaşa tepeden bakan, despot ve kasıntı bir yönetim anlayışını temsil eden isim sorulursa?
Benim cevabım Hasan Ünlü olur.
Elbette bunlar benim kişisel değerlendirmelerim.
Asıl meseleye dönersek…
Cihan Dalkılıç, daha bir ayını bile doldurmadan ortaya koyduğu güler yüzlü, samimi ve toplumla iç içe yönetim anlayışını sürdürebilirse Kdz. Ereğli'de iz bırakan emniyet müdürleri arasında yerini alabilir.
Çünkü bu kent, kendisini vatandaştan üstün gören yöneticilerden çok, vatandaşın yanında duran yöneticileri hatırlıyor.
DEVLETİN KAPISINDA VATANDAŞ OLMAK!
Parlamenter sistemden Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi'ne geçilmesinin ardından bazı kamu kurumlarında giderek belirginleşen bir anlayış var.
Adeta bir hastalık!
Vatandaş hastaneye gidiyor. Doktorun yanındaki sekreterin tavırlarına bakıyorsunuz, sanki hastanenin sahibi! Bazen doktorundan daha sert, daha gaddar, daha ulaşılmaz bir tutum sergiliyor.
Oysa orada bulunmasının nedeni vatandaşa hizmet etmek.
Vatandaşın vergileriyle maaş alan bazı kamu çalışanları, karşılarındaki insanı hizmet bekleyen bir vatandaş olarak değil, işlerini aksatan bir yük gibi görüyor.
Bir işlem yaptırmak istiyorsunuz, olmuyor.
Bir imza gerekiyor, bekliyorsunuz.
Bir belge alacaksınız, başka bir masaya gönderiliyorsunuz.
Bir başvuru yapıyorsunuz, günlerce, bazen haftalarca sonuç bekliyorsunuz.
Normal yollarla çözülebilecek en basit işler bile öyle bir bürokrasiye takılıyor ki vatandaş sonunda tanıdık aramaya, eşe dosta ulaşmaya, siyasi bağlantı bulmaya mecbur bırakılıyor.
Devletin kapısında işini gördürmek için torpil arayan vatandaşın vay haline!
CİMER de bazı kurumlarda adeta işin bahanesi haline gelmiş durumda. Vatandaş şikâyet ediyor, başvuru yapıyor ama çoğu zaman sorunun özüne inen bir çözüm yerine standart cevaplarla karşılaşıyor.
Bir masadan diğerine gönderilen, her memurdan farklı cevap alan, sonunda başladığı yere geri dönen vatandaşın yaşadığı çaresizliği kim görüyor?
Telefonla bir kamu kurumuna ulaşmak artık başlı başına mesele.
Telefonlara cevap veren yok!
Ya bir şekilde ilgili personelin cep telefonunu bulup arayacaksınız ya da işinizi gücünüzü bırakıp kurumun kapısına dayanacaksınız.
İşitme, görme veya hareket kısıtlılığı bulunan vatandaşların işlemlerinde yeterli kolaylık sağlanmıyor.
Sosyal yardım almak isteyen ihtiyaç sahibi, yardım talep ettiğine pişman edilecek kadar sorgulanabiliyor. İnsanların mahremiyeti, onuru ve gururu çoğu zaman göz ardı edilebiliyor.
Mesai saatinde kurumuna giden vatandaş, ilgili personeli yerinde bulamıyor. Bulduğunda ise kimi zaman savsaklama, ilgisizlik ve başından savma tavrıyla karşılaşıyor.
İşini iyi yapan, vatandaşa çözüm üreten personelin yerine kişisel ilişkileri, siyasi bağlantıları veya yakınlıkları güçlü olanların ön plana çıktığına dair şikâyetler de cabası.
Daha da düşündürücü olanı şu:
Vatandaşın şikâyet ettiği kurum, bazen yine kendi personelinin değerlendirmesiyle şikâyeti geçiştiriyor.
Kurumların girişlerine yerleştirilen özel güvenlik personelinin bir kısmı da vatandaşa yardımcı olmak yerine emir veren, azarlayan, engelleyen bir anlayış sergileyebiliyor.
Elbette işini layıkıyla yapan, vatandaşın sorununu çözmek için çaba gösteren kamu çalışanlarını tenzih ediyorum. Onların hakkını teslim etmek gerekir.
Ancak kötü örneklerin çoğalması, görevini özveriyle yapan personelin de emeğine gölge düşürüyor.
Hukuki veya idari bir işlemini takip etmek isteyen vatandaş, yeterli bilgi alamadığı için karmaşık bürokrasinin içinde kayboluyor.
Bütün bunların temelinde yatan sorun ise çok açık:
Bazı kamu çalışanları, devletin vatandaşa hizmet etmek için var olduğunu unutabiliyor.
Oysa devletin büyüklüğü makam odalarının ihtişamıyla, kapıdaki güvenlik sayısıyla, yöneticilerin unvanlarıyla ölçülmez.
Devletin büyüklüğü, vatandaşına gösterdiği saygıyla ölçülür.
Bir yaşlının kapısını çalmak, bir hastanın derdini dinlemek, bir vatandaşın telefonuna cevap vermek, bir işi kolaylaştırmak, bir insana güler yüz göstermek…
Bunlar küçük işler gibi görülebilir ama devlet-vatandaş ilişkisinin temelini oluşturan değerlerdir.
EN KORKUNCU, VATANDAŞIN DEVLETİN KAPISINDA KENDİSİNİ YABANCI HİSSETMESİ!
İşte tam da bu nedenle Kdz. Ereğli Emniyet Müdürü Cihan Dalkılıç'ın huzurevi ziyareti ve sergilediği yaklaşım bana umut verdi.
Çünkü vatandaşın görmek istediği devlet tam da budur.
Ulaşılabilir, güler yüzlü, samimi, çözüm üreten ve insanına değer veren bir devlet…
Makamın ağırlığını vatandaşa hissettirmek değil, o makamın sorumluluğunu vatandaşa hizmet ederek yerine getirmek gerekir.
Cihan Dalkılıç'a tavsiyem, bu çizgisini hiç bozmadan devam etmesi.
Diğer kamu kurumlarının yöneticilerine de küçük bir hatırlatma:
Vatandaş sizin kapınıza lütuf istemeye gelmiyor. Hakkı olan hizmeti almaya geliyor.
Unutmayın; devletin gücü vatandaşa karşı sert olmakta değil, vatandaşın derdine derman olmakta gizlidir.
Ne diyelim…
Allah devletin gülen yüzünü gösterenlerin sayısını artırsın!
Bu sayfalarda yer alan okur yorumları kişilerin kendi görüşleridir. Yazılanlardan kdzereglihaberci.com sorumlu tutulamaz.
Henüz yorum yapılmamış.
|
DÖVİZ KURLARI |
|||||
| Dolar | Euro | |||||
| Alış | Satış | Değişim | Alış | Satış | Değişim | |
| 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | |
Hava Durumu |
||